Mijn lieve oma

Deze tekst is geschreven door haar kleindochter: Chess May, en
uitgesproken tijdens de uitvaartdienst op 25 november 2015.

 
Chess May:
 
Ik kon mij van de periode dat U op de Gruttolaan woonde weinig herinneren, maar deze laatste dagen hebben ervoor gezorgd dat er allemaal verhalen naar boven kwamen over U.

Hoe U ons, uw kleinkinderen superstrak instopte als we bleven slapen. Dat U af en toe het huis uitglipte om bij Ada lekker te gaan borrelen en dat U met uw fietsje of auto naar de markt ging om daar rond te snuffelen.

Ook nog toen U in Heerewegen zat. Dan namen wij U mee naar de markt en dan kwam er om de haverklap iemand voorbij die U kende en begroette, waarna ik mij afvroeg wie al die mensen waren en hoe U toch al die mensen kende.

U maakte deel uit van ons gezin, U was altijd bij ons, met de Kerstdagen, met alle verjaardagen, vaak ook op zondagen en toen het nog kon ook met de vakanties naar Aruba en Spanje, lekker naar de warmte waar u kon luieren in de hangmat of ronddobberen in het zwembad, dat vond U genieten en dat deed U ook met uw vriendin mevrouw van Ekeren.

En U vertelde mij altijd, als wij het weer over Aruba of Nederlands-IndiĆ« hadden, hoe dol U was op dansen, met uw man, de marinier “Die knappe blonde man”. Dansen en drinken, want dat hoort erbij. Dan gaf ik u een glaasje baco en die goot u in een keer achterover, waarna ik zei: “oma, dat is geen cola hoor, dat is cola met heel veel rum!” Maar volgens U zat er haast niets in.

Ik krijg ook zo vaak te horen, Chess wat lijk jij toch veel op je oma. Toen ik al die oude foto’s van U ging bekijken, zag ik het uiteindelijk ook. Hetzelfde neusje en daar ben ik trots op. Ik hoop dat ik later ook zo’n oma wordt als U, zorgzaam, sterk, stoer, lief en een lolbroek, een oma waar ik heel veel van houd.